MAOMAGAZINE 07/2001 [dutch version]
interview by Rudy Trouvé
crap translation by me

Guitarist Marc Ribot (Newark, 1954) is what you could call a musician’s musician, a musician with whom everybody wants to work. Respected artists as Elvis Costello, Tom Waits, Marisa Monte and Marianne Faithfull, the scène of the New York Knitting Factory and Avant-garde icons as Arto Lindsay, John Zorn, Antony Coleman and Evan Lurie: they’re all standing drooling in a cue to have Ribot’s intelligent, masterly inventive and according to connoisseurs impossible-to-equal guitar skills. Ribot (pronounced: Rie-boo) started studying the classic guitar as a teenager, matured in bands as The Realtones and the Uptown Horn Band, bands that were hired by soul- en R&B-oldies as Rufus Thomas, Solomon Burke and Chuck Berry, and toured for the better part of the eighties with The Lounge Lizards of the -in that period unbearably hip John Lurie. In the past decade, Ribot received the status of a guitar god, which can be seen in the most diverse musical environments, and he developed a few projects of his own. Nowadays, Ribot keeps himself mostly busy with The Crackers (their debut album Saints will appear in september) and with Los Cubanos Postizos, an irresistible swinging latin-band which mostly plays compositions of Arsenio Rodriguez, the Cuban big-band legend who passed away in ’72, and with whom Ribot already recorded two excellent albums.
Above all, Ribot is a musicians of who’s immense influence can’t be underestimated. Maomagazine brought the gitaarmeister together with one of his many admirers, guitarist Rudy Trouvé (Gore Slut, Dead Man Ray) in de backstage of the Cactusfestival, and observed from a distance the result of this encounter: a good conversation and a considerable bar tab. Cheers!

Mao: What was your first concert?
Marc Ribot: “It was a benefit performance for… I’ve forgotten what exactly for. I must have been around thirteen years and I played the classic guitar. The first concert I got paid for was when I was in high school. I got twenty dollars for it and I could treat my friends to a hamburger with that. That felt tremendous.”

Mao: Are you aware of the fact that you have a lot of influence on a lot of musicians ? People are talking about Ribotesk guitarriffs by now.
Ribot: “Yes, but perhaps that’s unavoidable when you’ve been playing for as long as I have. I’m 47 now and I’ve been playing since I was 11. I learned to play on a classic guitar. But that wasn’t what I was really interested in.
At the same time I was also in a garage rock band. That’s what really fascinated me. But because I couldn’t play with a plectrum back then, I usually broke my fingernails after half an hour. I only learned how to play with a plectrum when I was twenty four. I’ve been influenced by lots of people too, like Duane Eddy and a whole army of bluesguitarists.”

Mao: I can also hear influences by Beefheart.
Ribot: “Sure, I like Captain Beefheart, even though I don’t have any albums of his. But we do share mutual interests . We both like West-African music for instance, and Howlin’ Wolf and his guitarist Hubert Sumlin, who was playing lots of weird stuff long before Captain Beefheart came along.”

Mao: Do people in America know European music? Jaques Brel, for instance?
Ribot: (starts singing: “In the port of Amsterdam, is a sailor…”) “I don’t know whether he’s well known in America. He is famous in New York, but that’s because New York is half way between America en Europe, even though it seems to be closer to New Jersey. (grims). The people I know are at least more or less aware of what’s happening musically in Europe.”

Mao: Do you know Serge Gainsbourg?
Ribot: “Of course. John Zorn even compiled a tribute album for him. But I already knew him before. I was married to a Française for five years, and she introduced him to me.”

Mao: At the end of the eighties, the Knitting Factory was a huge influence for musicians like myself. Does it still exist?
Ribot: “I played there only a month ago. To me, the Knitting Factory itself wasn’t as much of an influence as the people who played there.”

Mao: Do you know you’ve had an enormous influence on the Belgian music scene for the past ten years? I’ve seen you perform in de Vooruit in Ghent in the early nineties, and I was completely devastated by that. There were a lot of other young Belgian musicians in the room back then, later on they all became famous.
Ribot: “Well, for each record they sell they could donate a few cents to me (laughs).
No, but it’s cool to hear that. But when people say they play the guitar like Marc Ribot, they are usually talking about the way I played on Rain Dogs (cd of Tom Waits; red.) But I don’t want to commit myself to just one way of playing.”

Mao: I’m really talking about your solo records, about Rootless Cosmopolitans for instance.
Ribot: “Rootless Cosmopolitans? That’s nice to hear.”

Mao: I play the guitar myself and I’ve been influenced by people like yourself or Thurston Moore, and bands like Sonic Youth and Einstürzende Neubauten.
Ribot: “Sonic Youth is more part of the movement which continues where earlier, noisy guitar ensembles and the minimalists ended. I’m part of the postmodern movement, even though I hate that word. It means I’m using guitar history and abuse it at the same time. I’m not an archeologist who wants to play the guitar like I was taught to play it when I was a child. I also don’t listen to what I’ve done in the past. I always want to look ahead in the future.”
”I’m left handed but I play the guitar using my right hand. I’ll never be able to play the guitar fast. But that can also have its benefits. I’ve listened to the albums of Thelonious Monk for many years. In the days when everybody started playing faster and faster on bebop-records, Monk started playing slower, with pauses in his songs. While everybody wanted to sound perfect, he didn’t hide he had to think about what he did once in a while, to see what should happen next. He showed he was human, and not a bird, only flying upwards.”
”It pleases me you’ve mentioned so often I’ve influenced you and other musicians. But I think a lot of guitarists also listen to me because they’re in the same position I am in. For all those years they’re learning how to play their instrument, and then suddenly they realize technique means nothing.”

Mao: I think it’s fantastic when you’re playing solo. The first three notes are good, the fourth one you play is out of key. And that’s exactly what I think is so cool.
Ribot: “Why is that cool?”

Mao: It works. It just feels right.
Ribot: “I’m still my own biggest critic. Making music is my job.”

Mao: It may be a bit of a stupid question, but I’m curious about it. Can you make a living out of your music?
Ribot: “Yes, even though I’m not sure how long that will stay so. To be honest, I doubt it. But I’m at Atlantic records now, and when you’re at such a prestigious label, you know your albums will effectively end up in the stores; even though I’ll never sell a big amount of records. But because of that, I can ask for more money for concerts. And that’s also why I’m here.” (at the cactusfestival; red.)

Mao: Why did you make that Cuban album?
Ribot: “That’s a different story. I do a lot of different things to avoid getting bored. And that’s one of those things. It wasn’t my intention for it to become something big. I wanted to do something based on rhythm. My next album will be a solo album again, and will sound completely different again. I haven’t written much in the past five years. I wasn’t up to it anymore, that’s why I did those covers. But I’ve also written a lot of music for films and dance plays, for Wim Vandekeybus among others. A lot of the material I wrote for that wasn’t used in the end. I’d like to use those bits again. It sounds good and it fits in with the heavier parts in Rootless Cosmopolitans.”
”I’ve always liked a lot of different genres. Whether it be rock, or punkrock, jazz or Cuban... When I came to New York, I wanted to work with people that were interested in composers. That’s why I worked with people like Anthony Coleman or John Zorn. I learned from them and integrated that into my music.”

Mao: Where have you been listening to yourself lately?
Ribot: “The radio.”

Mao: Have you recently bought any cd’s?
Ribot: “I could recommend the cd’s of Patchato Records. They release a lot of Latin-American music, often from the Dominican Republic. It sounds like Dominican Rock-n’-roll. It’s very romantic. I also listen to hiphop sometimes.”

Mao: Do you also listen to Steve Albini?
Ribot: “You mean his productions?”

Mao: No, his work as a guitarist.
Ribot: “I didn’t know he played guitar.”

Mao: With Big Black
Ribot: “Oh, does he play with Big Black? I can appreciate that band. I like a lot of things. Orishas for instance, who play Cuban hiphop. I’ve also got eight records with Ethiopian music. That really sounds fantastic. Or Blonde Redhead, Cibo Matto, Soul Coughin’. There are so many things I love to hear. Unfortunately my memory lets me down too often. I’m afraid I might have used a bit too much chemical stuff in high school.”

Mao: Thank you for the interview.

Rudy Trouvé


MAO MAGAZINE 07/1997 [english version]
Gitarist Marc Ribot (Newark, 1954) is wat men noemt een musician’s musician, een muzikant waar echt iedereen mee wil werken. Gerespecteerde artiesten als Elvis Costello, Tom Waits, Marisa Monte en Marianne Faithfull, de scène rond de New Yorkse Knitting Factory en Avant-garde iconen als Arto Lindsay, John Zorn, Antony Coleman en Evan Lurie: ze staan allemaal kwijlend in de rij om een beroep te kunnen doen op Ribot’s intelligente, meesterlijk inventieve en volgens kenners met geen mogelijkheid te evenaren gitaarspel. Ribot (spreek uit: rie-boo) begon als tiener klassieke gitaar te studeren, leerde later de knepen van het vak bij The Realtones en de Uptown Horn Band, begeleidingsgroepen die werden ingehuurd door krasse soul- en R&B-knarren als Rufus Thomas, Solomon Burke en Chuck Berry, en toerde een groot deel van de jaren tachtig met The Lounge Lizards van de in die periode haast ondraaglijk hippe John Lurie. Het voorbije decennium profileerde Ribot zich als een halve gitaargod die in de meest uiteenlopende muzikale kringen opduikt en ontwikkelde hij ook enkele eigen projecten.
Tegenwoordig houdt Ribot zich vooral bezig met The Crackers (in September verschijnt hun cd Saints) en met Los Cubanos Postizos, een onverbiddelijk swingende latin-groep die voornamelijk composities speelt van de in ’72 overleden Cubaanse big-band legende Arsenio Rodriguez, en waarmee Ribot al twee uitstekende platen opnam. Vóór alles is Marc Ribot echter een muzikant waarvan de immense invloed nauwelijks kan worden onderschat. Maomagazine bracht de gitaarmeister in de coulissen van het Cactusfestival samen met één van zijn vele bewonderaars, gitarist Rudy Trouvé (Gore Slut, Dead Man Ray), en keek vanachter de dichtstbijzijnde haag toe wat er zoal van kwam: een goed gesprek en een gespierde drankrekening, zo bleek. Proost!

Mao: Wat was uw eerste concert?
Marc Ribot: “Dat was een benefiet voor… Ik ben het al vergeten waarvoor precies. Ik moet toen een jaar of dertien geweest zijn en speelde klassieke gitaar. Het eerste concert waarvoor ik betaald werd, speelde ik toen ik op de middelbare school zat. Ik kreeg er twintig dollar voor en kon mijn vrienden mee uit nemen en trakteren op een hamburger. Dat vond ik echt geweldig.”

Mao: Bent u zich ervan bewust dat u een grote invloed uitoefent op heel wat muzikanten? Men heeft het ondertussen zelfs over Riboteske gitaarpartijen.
Ribot: “Ja, maar misschien is dat ook wel onvermijdelijk als je al zolang gitaar speelt als ik. Ik ben nu 47 en speel al sinds mijn elfde. Ik leerde spelen op een klassieke gitaar. Maar klassieke gitaar interesseerde me niet echt.
Tegelijkertijd zat ik ook in een garagerockgroepje. Dat was wat me echt boeide. Maar omdat ik toen nog niet met een plectrum kon spelen, brak ik doorgaans al na een half uur mijn vingernagels. Pas op mijn vierentwintigste leerde ik met een plectrum spelen. Ik ben zelf ook beïnvloed door heel wat mensen, zoals Duane Eddy en een hele resem bluesgitaristen.”

Mao: Ik hoor ook invloeden van Beefheart.
Ribot: “Zeker, ik hou van Captain Beefheart, al heb ik er geen platen van. We hebben wel gezamenlijke interesses. Voor West-Afrikaanse muziek bijvoorbeeld, of voor Howlin’ Wolf en zijn gitarist Hubert Sumlin, die al heel weirde dingen speelde lang voor er van Captain Beefheart sprake was.”

Mao: Kent men de Europese muziek in Amerika? Jaques Brel, bijvoorbeeld?
Ribot: (begint te zingen: “In the port of Amsterdam, is a sailor…”) “Ik weet niet of hij bekend is in Amerika. In New York alvast wel, maar New York ligt dan ook halverwege Amerika en Europa, zelfs al lijkt het dichter bij New Jersey te liggen. (grijnst). De mensen die ik ken zijn in ieder geval toch min of meer op de hoogte van wat er in Europa op muzikaal vlak gebeurt.”

Mao: Ken je Serge Gainsbourg?
Ribot: “Uiteraard. John Zorn stelde zelfs een tribute plaat voor hem samen. Maar ik kende hem voordien al. Ik was namelijk vijf jaar getrouwd met een Française, en via haar heb ik hem leren kennen.”

Mao: Eind Jaren tachtig was de Knitting Factory voor muzikanten als ik een grote invloed. Bestaat ze nog?
Ribot: “Ik speelde er afgelopen maand nog. Voor mij was niet de Knitting Factory als dusdanig een invloed, maar wel de mensen die er speelden.”

Mao: Weet u dat u de afgelopen tien jaar een enorme invloed hebt uitgeoefend op de Belgische muziekscene? Ik zag u begin jaren ’90 optreden in de Vooruit in Gent en ik was daar helemaal kapot van. Er stonden toen nog heel wat Belgische jonge muzikanten in de zaal. Die zijn later allemaal bekend geworden.
Ribot: “Wel, dan zouden ze voor elke plaat die ze verkopen, best een paar frank mogen geven (lacht). Nee, ik vind het wel cool om dat te horen hoor. Maar als mensen zeggen dat ze gitaar spelen als Marc Ribot, dan hebben ze het doorgaans over de manier waarop ik speelde op Rain Dogs (cd van Tom Waits; red.) Maar ik wil niet op één manier spelen.”

Mao: Ik heb het echt over uw soloplaten, over Rootless Cosmopolitans bijvoorbeeld.
Ribot: “Rootless Cosmopolitans? Dat doet me wel plezier.”

Mao: Ik speel zelf ook gitaar en ik ben beïnvloed door mensen als u of Thurston Moore en groepen als Sonic Youth en Einstürzende Neubauten.
Ribot: “Sonic Youth behoort meer tot de stroming die voortbouwt op het werk van noisy gitaarensembles en de minimalisten. Ik behoor tot de postmoderne stroming, al haat ik dat woord. Het betekent dat ik de gitaargeschiedenis gebruik en ook tegelijk misbruik. Ik ben geen archeoloog die gitaar wil spelen zoals ik gitaar hoorde spelen toen ik een kind was. Ik luister ook niet naar wat ik vroeger deed. Ik wend mijn blik altijd naar de toekomst.”
”Ik ben linkshandig maar speel toch gitaar met mijn rechterhand. Ik zal nooit echt snel gitaar kunnen spelen. Maar dat heeft ook zijn voordelen. Ik heb jaren geluisterd naar de platen van Thelonious Monk. Op het moment dat iedereen almaar sneller en sneller ging spelen op bebop-platen, ging Monk net trager spelen, met pauzes in de nummers. Terwijl iedereen perfect wou klinken, liet hij horen dat hij soms ook wel eens moest nadenken, om te zien hoe het verder moest. Hij liet zien dat hij een mens was, en geen vogel die naar de lucht vloog.”
”Het doet me plezier dat je al zo vaak vernoemde dat ik een grote invloed heb op jou en op andere muzikanten. Maar ik denk dat veel gitaristen ook naar mij luisteren, omdat ze zich in dezelfde positie bevinden als ikzelf. Ze leren de hele tijd een instrument bespelen, en dan realiseren ze zich dat al die techniek niks voorstelt.”

Mao: Ik vind het fantastisch als u solo speelt. De eerste drie noten zijn goed, en de vierde speelt u vals, en dat vind ik net zo cool.
Ribot: “Waarom is dat cool?”

Mao: Het werkt. Het klopt.
Ribot: “Ik blijf kritisch voor mezelf. Muziek maken is mijn job.”

Mao: Het is misschien een wat domme vraag, maar het benieuwt me wel. Kan u leven van uw muziek?
Ribot: “Ja, al weet ik ook niet hoelang ik daar nog zal in slagen. Ik heb er eerlijk gezegd mijn twijfels over. Maar ik zit bij Atlantic records en als je bij zo’n prestigieus label zit, weet je dat je platen ook effectief in de winkels liggen; zelfs al zal ik nooit geweldig veel platen verkopen. Maar daardoor kan ik wel meer geld vragen voor concerten. Dat is ook de reden waarom ik hier ben.” (op het cactusfestival; red.)

Mao: Waarom maakte u die Cubaanse plaat?
Ribot: “Da’s een ander verhaal. Ik doe heel verschillende dingen om te vermijden dat ik me verveel. En dat is een van die dingen. Ik had niet de bedoeling er zeer groot mee te worden. Ik wou iets doen dat gebaseerd is op ritme. Mijn volgende plaat wordt opnieuw een soloplaat en zal heel anders klinken. Ik heb vijf jaar lang zeer weinig geschreven. Ik was er niet meer toe in staat; vandaar die covers. Maar ik schreef ook veel muziek voor films en dansstukken, onder andere voor Wim Vandekeybus. Veel van het materiaal dat ik toen schreef, is niet gebruikt. Ik zou dat allemaal willen heropvissen. Het klinkt goed en veel van dat materiaal leunt aan bij de heavier dingen van Rootless Cosmopolitans.”
”Ik heb altijd van veel verschillende genres gehouden. Of het nu rock was, of punkrock, jazz of Cubaans. Toen ik naar New York kwam, wou ik werken met mensen die geïnteresseerd waren in componisten. Daarom werkte ik met mensen als Anthony Coleman of John Zorn. Ik leerde van hen en integreerde dat vervolgens in mijn muziek.”

Mao: Waar luistert u momenteel zelf naar?
Ribot: “Naar de radio.”

Mao: Kocht u recent nog cd’s?
Ribot: “Ik zou de cd’s kunnen aanbevelen van de Patchato Records. Ze brengen veel Latijns-Amerikaanse muziek uit, vaak uit de Dominicaanse Republiek. Het klinkt als Dominicaanse Rock-n’-roll. ’t Is heel romantisch. Ik luister ook wel eens naar hiphop.”

Mao: Luister je ook naar Steve Albini?
Ribot: “Bedoel je zijn producties?”

Mao: Nee, zijn werk als gitarist.
Ribot: “Ik wist niet dat hij gitaar speelde.”

Mao: Bij Big Black
Ribot: “Oh, speelt die bij Big Black? Die groep kan ik wel waarderen. Ik hou van heel veel dingen. Orishas bijvoorbeeld, die Cubaanse hiphop spelen. Ik heb ook acht platen met Ethiopische muziek. Dat klinkt echt geweldig. Of Blonde Redhead, Cibo Matto, Soul Coughin’. Er zijn zoveel dingen waar ik van hou. Jammer genoeg laat mijn geheugen me veel te snel in de steek. Ik vrees dat ik op de middelbare school een beetje te veel chemisch spul heb gebruikt.”

Mao: Bedankt voor dit gesprek.

Rudy Trouvé-