GONZO CIRCUS MAGAZINE 02/1998 [dutch version]
by Stephan Flipkens - translated by me

Gonzo spoke (and did the text-analysing-test) with the most productive Protheus-figure from the Belgian music scene: Rudy Trouvé, poéte maudite, painter, lo-fi-director and music-maniac (with Kiss My Jazz, Gore Slut, Dead Man Ray, Horrowitz,…)
December 27th, Kiss My Jazz, the “electronically backed-up orchestra” of bricoleur et bruiteur Trouvé, exposed itself again in the AB in Brussels as a furious ten-head strong musical monster which spit out a nice emulsion of neurotic singing, sonic jazz-spasms and hypercinetic percussion at its audience.
Or, to put is as in the Kiss My Jazz press biografy; “The electronical disturbing noise in the form of music” was audiable with the ear.

Rudy: “That description we got from the very poetic police of Antwerp. It’s a line from a police report which we got sent, after rehearsing too late for their taste. The report filled an entire page, no doubt written by Paul Van Ostaijen! (laughs) (famous Belgian poet from around 1900 - q.) We’ve still got to send that man a thank you-note. “The electronical disturbing noise in the form of music”. ‘Fantastic!’
(serious) They’re real poets, it must be said.”
Gonzo: Something which can’t be said about some of your pop colleagues. Let’s consider the poetic level of their writings…

”Now this is just a theory, but if you’re into rock & roll, you’ve gotta sell your soul.”

Elko Blijweert: That rings a bell. I’ve read that line somewhere before.
Gonzo: Very good- you read Gonzo!
Rudy: “I don’t like it. It’s too obvious, something like “The sky is blue and I love you.” That’s just ridiculous rhyming for the sake of it. So that one has failed the test, by who is it?
Gonzo: It’s a line from the ‘I am a scientist’-EP by Guided by Voices, which looks a bit lost as an theoretical announcement between the otherwise very surreal scribbles by Robert Pollard.

”If I could settle down”

Rudy: “(starts singing at a whining tone) That’s a nice sentence, and a nice song. Personally, I don’t have the urge to start settling down, but I can understand the man who sings it. A lot of people want to settle down on one hand, but at the same time they want to escape the daily routine-based society, not adjusting themselves to it.

”I smoke Elvis Presley’s toenails when I want to get high”

Rudy: “Funny, but nothing hilarious.”
Elko: I can’t think of anything to say about that- my experience in that field is non-existent. (laughs)
Rudy: “So it’s by the Butthole surfers you say? Hmm. I especially appreciate their early work. I’ve seen them once at Futurama. I think the maxi singles of that period are very good: ’22 going on 23’, ‘Human cannonball’, en ‘Tornadoes’.

Gonzo: In the early days, Kiss My Jazz also brought more on stage than just music.
Rudy: Our show was inspired by the New York Dolls; we dressed up as transvestites, just for the sense of kitsch, for the camp.
Elko: We also used to work with video- and TV-projections back then, but after a while it got boring.
Rudy: We started having the feeling ‘ugh, again with the projections’. What’s more important is that you can put your entire soul into the music you’re playing; people should have fun on stage, not doing their job. That provoking approach of the Butthole Surfers with naked dancers, shocking imagery, peeing on the audience etc, all of that was of course not a new thing, but they could easily get away with it, because they made good music..

“No more Bullshit, no more bullshit, no more MTV, no more rock stars, nor more bullshit, nor more bullshit. Elvis Presley died and no one knows why.”

Rudy: “That sounds like something of the Dead Kennedy’s. so I suppose that’s not it. It sounds a little too political to fit into my taste.”
Gonzo: I think the band which wrote these lyrics, has artistically a lot in common with Kiss My Jazz, dEUS, Gore Slut etc., although the press never brought this to anyone’s attention. The line is from LP “II & III” of Camper van Beethoven; in other words, you’ve got to interpret it with the necessary amount of tongue-in-cheek-humour.
Rudy: I can understand the similarities you’re seeing. Camper van Beethoven also worked in a similar eclecticism by combining a lot of different instruments and genres. Their records had a similar ‘messy’ sound; lots of short tracks put after each other. A little bit of drinking and having fun, I recognise it in myself. Their ‘Take the skinheads bowling’ is still a very ‘entertaining’ song.

“Sometimes I don’t thrill you
Sometimes I think I kill you
But don’t let me fuck up will you
‘cause when I need a friend it’s still you”

Rudy: “Fantastic! It’s a shame it isn’t ours, but from Dinosaur Jr.
J. Mascis better had changed the band name when Lou Barlow left and when he kicked out the drummer. While the Buttholes gradually got creatively less inspired, J. Mascis still keeps on producing one or two great tracks each album. It’s a shame that the last Dinosaur Jr. albums were produced in such a thick FM-rock style.”

“Writing my novel with a stick in the sand
Waiting for a wave come wash it all away.”

Rudy: “I think it’s a bit dangerous to make yourself heard with this kind of sentences. That’s like: “look at this! Now what a great something I wrote!”. Whose is it? Lou Barlow?! I must say I think this isn’t very good, although he has written a few really beautiful things. This sounds initially like a good idea, but it lacks that extra dimension which some of his other lyrics do contain…like: (sings)There’s history in this place’; that goes straight to the heart. ‘There are dragons to be chased…

Gonzo: By this, my next question concerning pop lyrics that are continuously stored in your memory, gets obsolete.
Rudy: “There are millions of lyrics that are printed into my memory; in that field, a lot of magnificent things have been made. Take these lines from the Gang of Four: ‘Sometimes I really think I love you but I know it’s only lust’, or ‘You kiss so sweet, you smell so sour’, work of Palace songs, etc.
It also often happens a song has terrific lyrics, but with absolutely revolting music.”
Elko: “Mostly the slogan-lyrics by Front 242 have remained in my head. I know those have often been clumsily constructed in dictionary-English, but it still can cause chills down your spine, I think.
The way lyrics are sung is often at least as important as the lyrics themselves. Take for instance that line of Arto Lindsay: ‘She looks…It’s only therapy’; he continuously sings in a different way with that etheric voice of his. His timing is also always different, which gives an extra dimension to that line. Henry Rollins would do something completely different with it, obviously. So it’s often the way words are presented that decides whether they’re catchy or not.

Gonzo: With Kiss my Jazz, Gore Slut etc, it seems you’re turning it into a game; the number of voice-deformations and metamorphoses is countless.
Jacki Billet: “That’s because the voice is an explicit instrument to us. When it is our intention to make the lyrics understandable, we’ll make sure that happens.”
Rudy: “At least when the song needs it. You don’t have to wreck a song, just to push something you’re really satisfied with, per se to the foreground. Besides, that multiplicity of singing styles with Kiss my Jazz isn’t a calculated move, but simply the consequence of the many people - in other words voices - we work with. We always do whatever the song requires, each idea is inferior to the song. Even when you’ve got a great guitar riff, or is the drum’s fourth - tsjing! - is really, really, good, it’s important not to make them more important than the song itself.”

Vocal fuck-ups or none, with that love for unfinished, in cut and paste style put together pieces of songs, you’ve placed yourself into the army of lo-fi musicians (Lou Barlow, Guided by Voices,…) at a time when lo-fi still wasn’t seen as a genre. So you were actually un-Belgian early with something that was in it’s embryonic phase elsewhere too.
Rudy: “Still, we’ve often been directly influenced in one way or the other by these other musicians. You’ve got to know- we’re real music freaks: we don’t sit and wait for a band to reach us through the mainstream media, we’re constantly looking for new stuff ourselves. That’s why we have often got certain records a lot sooner playing on our stereo’s. Stuff like Guided by Voices was already out there for a long period. It’s simply a question of finding them.”
“Secondly, there’s also Stef’s theory (Stef Kamil Carlens; Zita Swoon and Kiss my Jazz, sf): everyone and and everything is nowadays heavily exposed to the same information. Everybody selects their own ‘thing’ from that big pile of information, so it’s unavoidable that people are doing the same thing, independent from each other.”
“I would also not put it so negatively as if Belgium would always be behind on things. In the early eighties, we’ve had a fair deal of relatively innovating bands. Take La Muerte for instance; nowadays it sounds a little outdated, but back then, it was a tremendous noise which people feared. A lot of inspired things have happened back then. But, that wave of quality from the early eighties has vanished in the meantime. The first records of The Scabs, De Kreuners, they were good, but in the following years, those bands started producing more and more bullshit. Together with that, halfway the eighties, most record companies simply didn’t dare to invest in trend setting bands, when commercial success wasn’t guaranteed. Result; a lot of mediocre bands on the radio. A little later, with the New Beat, Belgium took a lead role, but that was mostly limited to disco’s. And then you can see that a new direction within music is either immediately transformed into a commercial hype, or immediately dives into the underground.
These days, people are more easily tempted to buy a Belgian record, especially compared to four, five years ago, but I guarantee you that trend will be over in two years. Apparently, music has to evolve into little small wave-forms.”

Gonzo: Not everyone in Kiss My Jazz is equally happy about the omnipresent electronic (r)evolution in music. Or so can be understood from several interviews.
Rudy: “I think the ideas of certain people are more interesting than the actual music they make. But I don’t know a great deal about it, so I cannot really be a judge about it. It’s not exactly sensational for me to come up with this example, but the one that constantly jumps out of the herd for me, is DJ Shadow; he’s one of the few in the genre with his own sound. I think lots of electronics suffer from the same syndrome as Death Metal in the old days: there are a couple of good things out there, and thousands which imitate those. But I’m not completely rejecting it myself- I’m working on my own dance-gibberish, on four-track.”
Elko: “Everyone is raving about it too much. By the end of the eighties, it was a completely wrong thing to listen to techno music. You couldn’t do it back then, now you have to. And I think techno from seven years back sounded a lot warmer. There’s also a difference between the maxi-dj-culture and the people which release complete cd’s with their own creative work.”

So passionate musicians like yourself aren’t offended by the phrase: “The musician is dead! Long live the music!”
Rudy: “No, because I think DJ Shadow is also a musician, a virtuoso even. To young people, there are lots of revolutionary things in his music, but they surprises me less so, because of the many references I recognise from music of the past. Usually only a few rhythm- or accent adjustments are added. The seventies can be heard very clearly in lots of those things. With Tortoise it’s the same thing. I already knew Can, Soft Machine; Tortoise hasn’t invented what they’re doing, while everyone raves so badly about it. That can bother me sometimes. (in a singing, half ironic voice) Yes, it bothers me sometimes!”

What apparently also bothers you is the way the so-called ‘Antwerp scene’ is pictured in the press.
Rudy: “Correct! I’m absolutely not satisfied with that. What they tell is all more or less true, but everyone pretends it only happens in Antwerp. Everywhere there’s a scene, everywhere people play in each other’s bands. Does it matter where a band is from? I hate that whole scene-thing. In Herentals, musicians also meet in cafés and whine about music together, and they also play in each others bands!
”The more people write about it, the sooner it will be used against you. People will say: “Antwerp again!”. That’s how things work in the press: at first they create a positive vibe, to then collapse into complete negativity. You didn’t ask for it when it’s in your advantage, and you didn’t when it’s in your disadvantage.”
Elko: “Something the many bands in Antwerp do have in common, is their respect for each others ‘products’, and there’s no feeling of competition. In the press, they often put the same bands in focus, while there are lots of other bands around which form a scene, and they get put in the shadow of the bigger bands.”

Gonzo: So let’s stick to Berckmans’ portrayal of the Barakscity Antwerp…
(J.M Berckmans is a cult-author from Antwerp with a cynical view on the world - q.)
Rudy: “I’ve recently seen another performance by him, I think the man has got something peculiar. (laughs).µ
But anyway…”

Your literature-influences, which get clear in your lyrics, are mostly from American authors.
Rudy: “I stole the titel ‘Tough guys don’t dance’ from Norman Mailer. I thought that was a fantastic book. I got ‘Tropic of Cancer’ on the other hand, from Henry Miller.”

So do you also share the anti-western, anti-consumption society criticism from someone like Miller?
Rudy: “No, in that sense I recognise more of myself in someone like Andy Warhol. I prefer the consumption society.” “See, those titles don’t always have to hold a logical relation with the source I took them from. In many cases, they sound as if they’re taken from somewhere, or either they really are stolen (laughs). I thought the atmosphere which the title ‘Tropic of Cancer’ carries, just fitted well with the song. Or take ‘The Stud’, for instance. The name of a porn movie with our friend Sylvester Stallone in the leading role. Our song with the same title has in essence nothing to do with that movie.”

In the additional comment you write next to each song in every cd-booklet, you often write down a judgement of value. For instance, with the song ‘Chunk’ (from the magnificent new cd ‘In the Lost Souls convention’): ‘Sort of no wave thing. Most people will hate this one.’
Rudy: “(Laughs) I was fairly certain of that, because more than half of the band already didn’t like it.”

Because you’re working with so many musicians, I can imagine it’s not always as easy to decide when a song should or shouldn’t be dumped…
Rudy: “Usually that happens in an extremely democratic way, only with ‘Chunk’ it was just Elko and me who liked it. I thought the new album was to calm, to cosy, so something un-cosy had to happen. That’s why we insisted badly the song needed to be on the record (laughs).”
But when someone says: “if thàt song will be on it, I’ll cut my wrists and puke myself to death”, that’s very tempting of course (laughs), but then we will probably ditch it.”

Gonzo: In the side note for the song ‘Chunking Mansions’ , you write the Chinese music for the song was recorded on a dictaphone in a museum in Hong Kong…
Rudy: “I travelled there for a month. Nothing spectacular, but when I left home, I got a small dictaphone, and I spoke a lot of text into it and recorded a lot of useable sound fragments with it.”

Gonzo: So they’re objects trouvés?
“Yes, gathered objects. I used to pick up things from the trash bin, but these days I work more with IKEA-products. (laughs)”

Next to making recordings, you’ve also painted in Hong Kong, or so it seems from the nice cd-cover of ‘In the Lost souls convention’.
Rudy: “Yes, I can express myself as easily in painting as in music. I start from the same idea, the same life, the same items. Daily things and daily troubles like paranoia, depressions… I start out drawing with a pencil, and then I spray some glue on the canvas before I start painting: that adds some more structure, good sir. (laughs).”
“Usually I play records when painting; when I hear a song which tears me apart, I get the urge to make something beautiful myself.”

Gonzo: And then you frame it for instance with quotes from the bible…
Rudy: “Now you’re referring to those blow-ups (to be admired right now in the entrance of the A.B., sf) from a couple of small works which were first made the size of a stamp. The fragment which surrounds those two canvasses, is taken from ‘Apocalyps’; I thought they fitted well with the images. The white around the other images, those are dead bugs, and the darker frames are dead flies. Just a matter of keeping things cosy (laughs).”

Gonzo: You like to mention Pratt, Schiele and Warhol as influences for your paintings, but I think your work carries the unheimlich atmosphere of Edward Hopper’s work…
Rudy: “Yes, I’ve been told that before. I suspect that atmosphere is the consequence of a similar life-style: hanging out in cafés a lot, loneliness, being contact-disturbed, failed loves,… I am, just like Hopper I suppose, easily taken by self-pity, and can find that companionable.”

The people in your paintings also often seem to live next to each other…
Rudy: “You’re right. I suffer from emotional and contact- disturbances myself.”

In the Lost Souls convention, zowel de cd als het schilderij, lijkt me ook een beetje te zinspelen op het zogenaamde lost generation gevoel, zoals zich dat ook bijvoorbeeld bij The Beat Generation manifesteerde…
Gonzo: In ‘The Lost Souls convention’, both the album as the painting, also seems to be a bit of a reference to the so-called lost generation-feeling, like it was present for instance in The Beat Generation…
Rudy: “I think each generation, every club of friends can be called a lost generation. Usually that expresses itself very much in a cliché matter: we wear black clothing, like to hang out in bars, smoke, drink coffee and alcohol. Every year again there are people which can’t get out of that puberty. We’re another bunch like that.

Gonzo: Do you still consider yourself in puberty?
Rudy: “To some, puberty is just a fase which comes once, and disappears forever afterwards. To others, puberty is something ín that person, ones character; not being able to adapt to the environment and such. Look, you’re born to become sexually mature, breed and die, and if you don’t fit into that pattern, you search for an alternative, you try to find systems to survive, which you can adapt to.”

Gonzo: Your own alternative is unrestricted creativity…
Rudy: “I try to do as many things as possible. Mind you - things I’m capable of doing. I’m not capable of doing a normal job; I’m too drowsy, to incompetent for that. And that isn’t false modesty! Two days ago, I tried playing table tennis, and that was extremely illustrating to how hopeless and clumsy I am. I’m not clumsy or hopeless when I make music, write, paint or film…”

Oh, so you make films as well?
Rudy: “Films is too big a word. It’s more something like getting up in the morning, and while drinking coffee, getting the idea to go walk in the park and talk about “clothing in the sixties”, and then to film that. That’s not really filming, but I think it’s got something to it (laughs). Can you understand?
The word is now dreadfully passé, but I prefer ‘lo-fi-filming’ because you know you can record on the spot. You have to live with the fact that both sound- and image quality are horrible, but at least you don’t need 27 men around you with extra lightening and microphones. So you can immediately register really stupid things, and when the result looks good, you can continue and cut and edit very simply afterwards, and you’ve got yourself a result!
Otherwise you have to first apply for funding from the government, to finally receive your first penny after five years, to be able to start filming when you’ve already grown sick of the initial idea.”
”The same applies for records; we record those with very minimal means and virtually no budget, otherwise you first have to pass by every record company in the world to get a few cents to start recording an album. Ridiculous!
You have to work with the means you’ve got, that’s the lo-fi idea we’ve always applied. It has become a trend which is passé in the meantime though, tough luck!
But we’re not shy of computers; we can still head in any direction, as with Dead Man Ray for instance. That’s nothing but looping and sampling, on four-track track though (laughs)
A bit further away in the future, I’d like to create a theatre play in collaboration with my dear colleagues.”

Gonzo: Can you, now your artistic productions keep expanding like this, still remember what your first painting looked like, or what your first song sounded like?
Rudy: “Definitely. My first painting is on the cover of the first album of Gore Slut. (‘These days are the quiet kind’, sf), it’s about ten years old in the meantime.
I can also still vividly remember my first song, but we’re not going to be talking about that! (looks at Jacki and together they start laughing)
I made it together with Jacki, but it’s not open for a release. It was a typical anti-society-in-crap-English-shouted-song. Yep, we’ve been through that period as well!”

Gonzo: So you didn’t spread it out to the world.
Rudy: “Oh no, we definitely did! We made 37 bloody tapes of it, and spread them around everywhere, but we won’t tell you the name of the band.”

Gonzo: Trouvé, is that your real name by the way?
Rudy: “Yes. Even more incredible is my father’s name: Constant Trouvé.
(literally translated it means ‘Continuously Found’, q.) (laughs out loud) Hilarious!”

- My apologies for the amateuristic translation - q -

GONZO CIRCUS MAGAZINE 02/1998 [english version]

door Stephan Flipkens

Gonzo sprak (en deed de tekstdissectie-test) met de meest productieve proteusfiguur uit de Belgische muziekscène: Rudy Trouvé, poète maudit, schilder, lo-fi-filmer en muziekmaniak (bij Kiss my jazz, Gore slut, Dead Man Ray, Horrowitz,…)
27 december jongstleden ontpopte Kiss My Jazz, het “electronisch versterkt orkest” van bricoleur et bruiteur Trouvé, zich in de Brusselse AB weer tot een furieus tienkoppig muziekmonster dat zijn publiek met een fijn braaksel van neurotische zangpartijen, sonische jazz-spasmen, en hyperkinetische percussie omver vlamde. Of om het- net als hierboven – met Kiss my Jazz’ persbio te stellen: “het stoorgeluid in de vorm van muziek was met het oor hoorbaar.

Rudy: Die omschrijving hebben we te danken aan de dichterlijke politie van Antwerpen. De regel komt uit een proces-verbaal dat we toegezonden hebben gekregen, nadat we naar hun goesting te laat muziek zaten te maken. Het verslag besloeg een hele bladzijde, ongetwijfeld van de hand van Paul van Ostaijen (lacht)! We moeten die man nog altijd een bedankbriefje sturen. Het elektronische stoorgeluid in de vorm van muziek. ‘Fantastisch!’ (serieus) Het zijn dichters, dat mag gezegd worden.
Iets wat niet opgaat voor je popcollega’s: Laten we eens een aantal van hun pennenprobeersels op hun poëtisch gehalte testen….

”Now this is just a theory, but if you’re into rock & roll, you’ve gotta sell your soul.”

Elko Blijweert: Dat zegt me iets. Die regel heb ik ergens al eens gelezen.
Gonzo: Goed zo: u leest Gonzo!
Rudy: Ik vind het niet goed. ’t Is zo voor de hand liggend, zo in de trant van “The sky is blue and I love you”. Dat is van die onnozele rijmdwang. Afgekeurd dus, van wie is het?
Het is een regeltje uit de ‘I am a scientist’-EP van Guided by Voices, dat er eigenlijk een beetje plompverloren staat als enige zakelijke mededeling tussen de anders toch wel erg surrealistische taalbrouwsels van Robert Pollard.

”If I could settle down”

Rudy: “(zingt eerst op een dreinerige toon na) Schone zin, schoon nummer, Ik heb weliswaar niet de behoefte me te settelen, maar ik snap die mens wel. Vele mensen willen zich immers enerzijds wel settelen, maar anderzijds is er ook de drang om uit de band te springen, zich niet aan te passen.

”I smoke Elvis Presley’s toenails when I want to get high”

Rudy: Grappig, maar niet om van op de grond te gaan liggen.
Elko: Ik heb daar weinig over te zeggen. Ik heb daar geen ervaring mee. (lacht)
Rudy: “’t Is van de Butthole surfers zeg je? Hmm. Vooral hun vroegere dingen vond ik schitterend. Ik heb ze ooit op Futurama gezien. De maxi’s van die periode vind ik heel straf: ’22 going on 23’, ‘Human cannonball’, en ‘Tornadoes’.

Gonzo: Kiss My Jazz bracht in de beginjaren op het podium ook meer dan alleen maar muziek.
Rudy: Onze show was op de New York Dolls geïnspireerd; we verkleedden ons gewoon als travestieten, gewoon voor de kitch, voor de camp.
Elko: We werkten destijds ook met video en TV-projecties, maar op den duur raakte dat afgezaagd.
Rudy: Dan had je dat gevoel van ‘Bah, weeral die beelden’. Belangrijker is dat je je muziek met de nodige bezieling brengt; mensen moeten op het podium niet hun job staan te doen. Die provocerende aanpak van de Butthole Surfers met naakte danseressen, shoquerende beelden, het beplassen van het publiek en zo, was natuurlijk niet nieuw – de Virgin Prunes deden het ook al – maar ze konden zich dat perfect permitteren, omdat ze goeie muziek maakten. 

“No more Bullshit, no more bullshit, no more MTV, no more rock stars, nor more bullshit, nor more bullshit. Elvis Presley died and no one knows why.”

Rudy: Dat klinkt als iets van de Dead Kennedy’s. Dat zal het dus wel niet zijn. Het klinkt me iets te politiek getint om in mijn contreien thuis te horen.
Gonzo: Ik vind dat de groep die deze lyrics bedacht, in artistiek opzicht nochtans erg veel met Kiss My Jazz, dEUS, Gore Slut etc. gemeen heeft, hoewel dat in de pers nooit zo naar voren is gebracht. De regel komt uit lp “II & III” van Camper van Beethoven; je moet hem dus wel met het nodige gevoel voor tongue-in-cheek-humor interpreteren.
Rudy: Ik snap wel dat je er iets van ons in ziet. Camper van Beethoven hanteerde een gelijksoortig eclecticisme door met vele verschillende instrumenten en genres te werken. Hun platen hadden ook dat rommelige; vele korte nummertjes achter elkaar geplakt. Een beetje drinken en je amuseren, ik ken dat. Hun ‘Take the skinheads bowling’ blijft een erg amusant nummer.”

“Sometimes I don’t thrill you
Sometimes I think I kill you
But don’t let me fuck up will you
‘cause when I need a friend it’s still you”

Rudy: “Fantastisch! Spijtig dat het niet van ons is, maar van Dinosaur Jr. J. Mascis had beter de groepsnaam veranderd toen Lou Barlow vertrok en hij even later ook de drummer buitenzwierde. Terwijl de Buttholes er geleidelijk aan creatief op achteruit zijn gegaan, is Mascis toch altijd één of twee straffe nummers per plaat blijven uitbrengen. Spijtig dat die latere cd’s van Dinosaur Jr. zo slecht geproduceerd zijn; in zo’n platte FM-rock stijl.”

“Writing my novel with a stick in the sand
Waiting for a wave come wash it all away.”

Rudy: “Ik vind het nogal gevaarlijk om met dergelijke zinnen uit te pakken. Dat is zo van: “kijk eens! Dat heb ik nu eens goed gevonden, se!”. Van wie is het? Lou Barlow?! Ik vind dit pertang minder, hoewel hij toch erg mooie dingen heeft geschreven. Dit lijkt goed gevonden, maar het heeft niet dat extra’s dat andere regels van hem wel hebben… zoals: (zingt) ‘There’s history in this place’; dat gaat recht naar je hart hé. ‘There are dragons to be chased…

Gonzo: Bij deze maak je mijn volgende vraag of er popregels zijn die zich blijvend in je geheugen opslaan, eigenlijk overbodig.
“Er zijn miljoenen teksten die in mijn hoofd blijven hangen; er zijn wat dat betreft heel wat prachtige dingen gemaakt. Neem nu die regels van Gang of Four: ‘Sometimes I really think I love you but I know it’s only lust’, of ‘You kiss so sweet, you smell so sour’, dingen van Palace songs, etc. Vaak heb je ook nummers waarvan de tekst fantastisch is maar de muziek om van te kotsen.”
Elko: “In mijn hoofd zijn vooral nogal sloganeske regels uit het repertoire van Front 242 blijven hangen. Ik weet wel dat die dikwijls nogal onhandig in woordenboekengels zijn opgesteld, maar het beklijft toch, vind ik. De manier waarop een tekst gebracht word is vaak minstens even belangrijk als de tekst zelf. Neem nu bijvoorbeeld die regel van  Arto Lindsay ‘She looks…It’s only therapy’; hij zingt dat voortdurend anders met die etherische stem van hem. Ook zijn timing is telkens anders, dat geeft iets extra’s aan die regel. Henry Rollins zou daar natuurlijk iets heel anders mee doen. Het ligt hem dus vaak aan de manier waarop woorden worden ingekleurd of ze blijven hangen of niet.”

Gonzo: Bij Kiss my Jazz, Gore Slut, etc lijken jullie daar een sport van te maken; de stemdeformaties en – metamorfoses zijn niet te tellen.
Jacki Billet: “De stem wordt expliciet als instrument gebruikt bij ons. Als het evenwel de bedoeling is dat de woorden ook verstaanbaar zijn, dan zullen we daar ook wel voor zorgen.”
Rudy: “Tenminste als het nummer dat vraagt. Je moet een song niet naar de kloten helpen om iets waar je hartstikke content van bent, per se naar de voorgrond te pushen. Trouwens, die veelvoud van zangstijlen bij Kiss my Jazz is geen bewuste zet, maar gewoon het gevolg van de vele mensen, stemmen dus, waarmee we werken. We gebruiken altijd wat het nummer vraagt, elk idee staat ten dienste van het nummer. Al heb je een geweldige gitaarriff, of is de vierde maat – tsjing! – van de drum echt fantastisch, toch mag je een song daar niet ondergeschikt aan maken.”

Vocal fuck-ups of niet, met die voorliefde voor onaffe, in collagestijl o band gezette songbrokken lijfde je je projecten in bij dat lo-fi legioen (Lou Barlow, Guided by Voices,…) op een moment dat lo-fi nog niet echt als een genrelabel gehanteerd werd. Je was dus eigenlijk on-Belgisch vroeg met iets bezig dat ook elders nog in een embryonale fase leek te zitten…
Rudy: “Toch is het vaak zo dat we rechtstreeks door die andere muzikanten op één of andere manier beïnvloed werden. Je moet weten, wij zijn echte muziekmaniakken; wij wachten niet af tot een groep via de mainstream-media tot bij ons komt, wij gaan zelf op zoek. Vandaar dat heel wat platen bij ons veel sneller op de platendraaier belanden. Dingen als Guided by Voices waren al heel lang op de markt. Het is een kwestie van ze te vinden.”
“Ten tweede is er ook nog de theorie van Stef (Kamil Carlens, Zita Swoon en Kiss my Jazz, sf): iedereen en alles is tegenwoordig enorm sterk aan dezelfde info onderhevig. Iedereen destilleert zijn ding uit diezelfde grote vergaarbak met info; het is dus onvermijdelijk dat mensen onafhankelijk van elkaar met dezelfde dingen bezig zijn.”
“Ik zou het ook niet zo negatief stellen dat België altijd achterop hinkt. In begin jaren ’80 waren hier toch heel wat relatief vernieuwende groepen. Neem bijvoorbeeld La Muerte; nu klinkt dat een beetje achterhaald, maar destijds was dat een gruwelijk lawaai waar vele mensen schrik van hadden. In België zijn destijds veel straffe dingen gebeurd. Maar die hoogstaande golf uit het begin van de jaren ’80 is ook weer verdwenen. De eerste platen van The Scabs, De Kreuners, die waren goed, maar die bands zijn dan hoe langer hoe meer bullshit gaan maken. Komt daarbij dat halverwege de jaren tachtig de meest platenfirma’s gewoonweg niet durfden om met vernieuwende dingen voor de dag te komen, wanneer commercieel succes niet gegarandeerd was. Dus hoorde je op de radio enorm veel middelmaat. Met de New Beat even later speelde België ook weer een toonaangevende rol, maar dat beperkte zich vooral tot de discotheken. En dan merk je dat een nieuwe stroming ofwel meteen tot commercieel product wordt verpulpt, of de underground induikt.
Tegenwoordig zijn de mensen sneller geneigd een Belgische plaat te kopen dan pakweg vier, vijf jaar geleden, maar ik geef je op een briefje dat dat binnen twee jaar weer voorbij is. Muziek moet blijkbaar altijd in van die golfdingetjes evolueren.”

Gonzo: Over de alomtegenwoordigheid van de elektronische (r)evolutie is niet iedereen bij Kiss My Jazz even gelukkig, zo blijkt uit tal van interviews.
Rudy: “Ik vind het ideeëngoed van bepaalde mensen over ’t algemeen interessanter dan de muziek waarmee ze uitpakken. Ik ken er dus niet zo waanzinnig veel van, dus kan ik er eigenlijk niet over oordelen. Ik kan daar nogal moeilijk hip mee voor de pinken komen, maar een mens die ik er de laatste jaren altijd tussen uit haal is DJ Shadow; het is één van de weinige mensen in dat milieu met een eigen geluid. Ik vind dat veel elektronica lijdt aan hetzelfde euvel als Death Metal indertijd: er zijn een paar goeie dingen, en duizenden die daar hard op trekken. Maar ik ben er zelf trouwens niet afkerig van; ik ben zelf trouwens ook met dansklooierij bezig, op de viertrack.”
Elko: “Iedereen doet er veel te wild over. Eind jaren ’80 was het compleet fout om naar techno te luisteren, toen mocht het niet, nu moet je het doen. En ik vind die techno van zeven jaar terug juist veel warmer klinken. Er is ook een verschil tussen de maxi-dj-cultuur en mensen die volledige cd’s uitbrengen met eigen creatieve stukken.”

Gepassioneerde muzikanten als jullie storen zich dus niet aan de leuze: “De muzikant is dood! Leve de muziek!”
Rudy: “Neen, want DJ Shadow vind ik ook een muzikant, een virtuoos zelfs. Voor jonge mensen zitten daar heel revolutionaire dingen in, maar mij verrast dat minder vanwege de vele referenties die ik erin herken naar de vroegere muziekstromingen. Meestal worden daar enkel een aantal ritme-accentverschuivingen aan toegevoegd. In heel wat van die dingen vind je de jaren 70 loeihard terug. Ook bij Tortoise is dat zo. Ik kende Can al, Soft Machine; wat Tortoise brengt hebben ze met andere woorden niet zelf uitgevonden, terwijl daar toch zo euforisch over wordt gedaan. Dat stoort mij soms, (met zangerige, theatrale stem) ja dat stoort mij soms!”

Wat je ook blijkbaar stoort is de wijze waarop men in de pers de zogenaamde Antwerpse scene altijd voorsteld.
Rudy: “Inderdaad! Daar ben ik absoluut niet tevreden over. Wat ze vertellen klopt wel allemaal min of meer, maar iedereen doet alsof dat alleen in Antwerpen het geval is. Overal bestaat er een scene, overal spelen mensen in elkaars groepen. Maakt het dan iets uit of een groep uit Wetteren is of uit het sympathieke Puurs. Ik haat dat scenegedoe. In Herentals zitten de muzikanten ook samen op café over muziek te zeveren en spelen ze ook in elkaars groepen!
”Hoe meer er over wordt geschreven, hoe sneller zich dat tegen je gaat keren. De mensen zullen gaan zeggen: “Weeral Antwerpen!”. Zo gaat dat in de pers: eerst creëert men een positieve vibe, om vervolgens in algehele negativiteit om te slaan. Je vraagt er niet om als het in je voordeel is, later is het in je nadeel en dan heb je er ook niet om gevraagd.”
Elko: “Wat de vele groepen in Antwerpen gemeen hebben is dat zij elkaars producten waarderen en er niet echt sprake is van concurrentie. Maar men spitst zich in de pers te vaak toe op dezelfde bands, terwijl er in Antwerpen nog tal van andere groepen zijn die scenes vormen en die daar dan door overschaduwd worden.”

Gonzo: Laten we het dus houden op Berckmans’ portrettering van Barakstad Antwerpen…
Rudy: “Ik heb recent nog een optreden van hem gezien, ik vind de mens wel iets hebben (lacht).
Maar soit.”

De literaire invloeden die zich in je teksten manifesteren, komen voornamelijk uit de Amerikaanse letteren…
Rudy: “De titel ‘Tough guys don’t dance’ heb ik van Norman Mailer gepikt. Ik vond dat een fantastisch boek. ‘Tropic of Cancer’ heb ik dan weer van Henry Miller.”

Deel je dan bijvoorbeeld ook de anti-westerse, anti-consumptiemaatschappij kritiek van iemand als Miller?
Rudy: “Neen, wat dat betreft vind ik mezelf eerder terug bij iemand als Andy Warhol. Geef mij maar de consumptiemaatschappij.”
“Kijk, die titels hoeven niet altijd een logische relatie te vertegenwoordigen met de bron waar ik ze vandaan heb. In vele gevallen klinken ze of ze ergens vandaan komen, ofwel zijn ze dus gejat (lacht). Ik vond dat de sfeer die de titel ‘Tropic of Cancer’ uitstraalt gewoon goed paste bij dat nummer. Of neem nu bijvoorbeeld ‘The Stud’, de naam van een pornofilm met onze vriend Sylvester Stallone in de hoofdrol. Ons gelijknamig nummer heeft daar inhoudelijk niks mee te maken.”

In commentaren die je steevast in elk cd-boekje bij de nummers noteert, zit vaak ook een portie beoordeling. Zo schrijf je bij ‘Chunk’ (uit de prachtige nieuwe cd ‘In the Lost Souls convention’): ‘Sort of no wave thing. Most people will hate this one.’
Rudy: “(Lacht) Ik was daar redelijk zeker van, omdat meer dan de helft van de groep het al niet goed vond.”

Omdat je met zoveel muzikanten bezig bent, kan ik me voorstellen dat het niet altijd gemakkelijk is te beslissen wanneer een nummer nu wel of niet gedumpt moet worden…
Rudy: “Normaal gebeurt dat allemaal op uiterst democratische wijze, alleen bij ‘Chunk’ waren het enkel Elko en in die het goed vonden. Ik vond dat de nieuwe plaat wat te rustig was, te gezellig, dus moest er iets ongezelligs in gebeuren. We hebben daarom het been zeer zwaar stijf gehouden (lacht).
Maar als iemand zegt: ‘Als dàt erop komt, dan kots ik van hier tot in Tokio en ik snij vervolgens mijn polsen over’, is dat wel heel verleidelijk natuurlijk (lacht), maar dan komt het er wellicht niet op.”

Gonzo: Nu je het over Tokio hebt. In het onderschrift bij het nummer ‘Chunking Mansions’ noteer je dat de Chinese muziek voor het nummer op een dictafoon werd opgenomen in een museum in Hong Kong…
Rudy: “Ik ben daar een maand op reis geweest. Niets spectaculairs hoor. Maar toen ik vertrok heb ik een dictafoontje meegekregen, ik heb daar wat teksten in ingesproken en er bruikbare geluidsfragmenten mee opgenomen.”

Gonzo: Objects trouvés dus?
“Ja, gevonden objecten. Vroeger haalde ik dingen uit de vuilbak, tegenwoordig werk ik meer met Ikea-producten (lacht).”

Naast opnames maken heb je ook geschilderd daar in Hong Kong, zo blijkt uit het mooie hoesje van ‘In the Lost souls convention’.
Rudy: “Ja, ik uit me even gemakkelijk in schilderkunst als in muziek. Ik vertrek gewoon vanuit hetzelfde uitgangsidee, hetzelfde leven, dezelfde items, alledaagse dingen, alledaagse problemen zoals paranoia, depressies,… Ik begin met een tekening in potlood en spuit dan houtlijm op het doek vooraleer ik begin te schilderen; dat geeft wat meer reliëf, hé meneer (lacht).”
“Meestal zet ik platen op tijdens het schilderen; als ik een nummer hoor waar ik kapot van ben, krijg ik het gevoel om zelf ook iets moois te gaan maken.”

Gonzo: En dan omkader je dat bijvoorbeeld fijn met wat bijbelteksten…
Rudy: “Nu verwijs je naar die blow-ups (momenteel te zien in de inkomhal van de A.B., sf) van een aantal werkjes die eerst in postzegelformaat zijn verschenen. Die tekst die rond twee van die doeken zit, komt uit ‘Apocalyps’; ik vond die daar goed bij passen. Dat wit rond die andere afbeeldingen, dat zijn dooie muggen en die donkerdere omlijsting, dat zijn dooie vliegen. Kwestie van het gezellig te houden (lacht).”

Je vermeld Pratt, Schiele en Warhol graag als schildersinvloeden, maar ik vind de doeken een beetje de unheimliche sfeer van het werk van Edward Hopper uitademen…
Rudy: “Ja, dat is me nogal gezegd. Die sfeer is het gevolg van een zelfde levensstijl vermoed ik: veel op café plakken, eenzaamheid, contactgestoordheid, mislukte liefdes, ik ben, net als Hopper zeker, nogal vlug bevangen door eigen zelfmedelijden en kan dat ook gezellig vinden…”

De mensen op de doeken lijken ook vaak naast elkaar door te leven…
Rudy: “Je hebt gelijk. Ik lijd zelf ook aan emotionele en contactstoornissen.”

In the Lost Souls convention, zowel de cd als het schilderij, lijkt me ook een beetje te zinspelen op het zogenaamde lost generation gevoel, zoals zich dat ook bijvoorbeeld bij The Beat Generation manifesteerde…
Rudy: “Ik denk dat elke generatie, elke vriendenclub als een lost generation kan bestempeld worden. Meestal uit zich dat heel clichématig: we dragen zwart, liggen graag op café, roken, drinken koffie en alcohol. Elk jaar opnieuw zijn er pubers die daarin blijven hangen. Wij zijn ook weer zo’n lading.”

Gonzo: Zie je jezelf dan nog als puber?
Rudy: “Bij sommigen beperkt zich dat tot de puberfase en gaat dat over, bij anderen heeft dat meer met de aard van het beestje te maken, je karakter; je niet goed te kunnen aanpassen enzo. Kijk, je wordt geboren om geslachtsrijp te worden, te kweken en te sterven, en als je in dat stramien niet past, probeer je iets anders, je tracht systemen te vinden om te overleven, waarin je wel goed gedijt.”

Gonzo: Je zoekt je toevlucht in een ongebreidelde creativiteit…
Rudy: “Ik probeer zoveel mogelijk dingen te doen, let wel, dingen die ik kàn doen. Ik ben niet bekwaam om een gewone job uit te oefenen; ik ben daar te sloom, te onhandig, te incompetent voor. Dat is geen valse bescheidenheid! Twee dagen geleden heb ik bijvoorbeeld nog gepingpongd en dat was weer enorm illustratief voor hoe hopeloos en sukkelachtig ik wel ben. Dat ben ik niet als ik muziek maak, schrijf, schilder, of film…”

O, je maakt ook films?
Rudy: “Films is een groot woord. Dat houdt meer iets in als ’s ochtends koffie drinken en dan het idee krijgen om in het stadspark te gaan wandelen om te gaan klappen over “Kleding in de jaren zestig!” en dat dan te filmen. Dat is niet volwaardig filmen, maar ik vind dat wel iets hebben (lacht). Ken je dat?
De term is ondertussen al wel zo passé als de straat, maar ik verkies ‘lo-fi-filmerij’ omdat je dan weet dat je meteen kan opnemen. Je moet er dan wel mee leven dat de beeld- en geluidskwaliteit vrijwel nihil is, maar je hebt tenminste geen 27 man nodig die er rond staan met lampen en lichten en geluidsapparatuur. Je kan dus heel idiote dingen meteen vastleggen en als dat er dan goed uitziet, doe je verder en kan je dat heel simpel versnijden, en je hebt iets!
Anders moet je eerst subsidies aanvragen om pas vijf jaar later als je iets krijgt en je je idee al kotsbeu bent, te kunnen beginnen met opnemen.”
”Hetzelfde geldt ook voor platen; we nemen die ook met zeer minimale middelen en weinig geld op, anders moet je eerst alle firma’s van de wereld aflopen tot je een paar centen krijgt om een plaat op te nemen. Belachelijk! Je moet roeien met de riemen die je hebt, dat is de lo-fi-ideologie die we altijd hebben toegepast. ’t Is wel een trend geworden, die nu evenwel gepasseerd is, pech gehad!
Maar we zijn niet computerschuw; we kunnen dus nog altijd alle kanten uit, zoals bijvoorbeeld met Dead Man Ray, wat één en al looping en sampling is, van viertrack wel te verstaan (lacht). Verder zou ik in de toekomst nog graag toneelstukken maken in samenwerking met mijn waarde collega’s.”

Gonzo: Kan je je, nu je artistieke productie zo blijft aanzwellen, nog herinneren hoe je eerste schilderij eruit zag of hoe je eerste song klonk?
Rudy: “Absoluut. Mijn eerste schilderij is terug te vinden op de voorzijde van de cd van Gore Slut (‘These days are the quiet kind’, sf), dat ding is ondertussen toch wel zo’n tien jaar oud. Mijn eerste nummer kan ik me ook nog levendig herinneren, maar daar gaan we over zwijgen (kijkt naar Jacki en ze beginnen samen te lachen)!
Ik heb dat samen met Jacki gemaakt, maar het is niet voor publicatie vatbaar. Dat was zo’n typische anti-maatschappij-in-slecht-Engels-gebrulde-song. Ja, die periode hebben we ook nog gehad!”

Gonzo: Maar jullie hebben dat dus niet wereldkundig gemaakt.
Rudy: “Wereldkundig? We hebben dat direct wereldkundig gemaakt! We hebben er godverdomme 37 cassettes van gemaakt en die overal verspreid, maar de naam van de groep verklappen we niet.”

Gonzo: Trouvé, is dat trouwens je echte naam?
Rudy: “Ja. Nog veel straffer is de naam van mijn vader: Constant Trouvé (schaterlach). Niet te schatten!”